پشتیبانی حرفه‌ای شبکه

​

تکلیف اینترنت ۲۰ مگابیتی چه شد؟

اگرچه هنوز هم اینترنت ۱۲۸ کیلوبیتی در برخی از سرویس‌ها وجود دارد، اما وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات مکلف شده دسترسی خانوارها به اینترنت با سرعت ۲۰ مگابیت بر ثانیه را فراهم کند. البته این موضوع مستلزم توسعه‌ فناوری‌های جدید از جمله فیبر نوری است.

 در وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، سیاست اتصال همه روستاهای ایران به فیبر نوری دنبال می‌شود. این وزارتخانه در برنامه ششم توسعه، مکلف شده است که ۸۰ درصد خانوارها را به اینترنت با سرعت ۲۰ مگابیت بر ثانیه دسترسی دهد. در این باره، محمدجواد آذری جهرمی - وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات- پیش از این درباره برنامه‌های این وزارتخانه برای افزایش سرعت اینترنت بیان کرده بود که شرکت‌ها را برای استفاده از ظرفیت بورس و جذب سرمایه خارجی جهت سرمایه‌گذاری در این حوزه تشویق کرده و امیدواریم تا پایان سال ۱۳۹۷ بیش از دو میلیون پورت پرسرعت سرویس دهد.

با این اوصاف، برخی کارشناسان می‌گویند هنوز در بخش اینترنت ثابت نتوانستیم آنطور که باید توسعه پیدا کنیم زیرا هنوز روی ADSL هستیم، در حالی که این فناوری در دنیا رو به انقراض است و مفهوم ۲۰ مگ این است که باید تکنولوژی تغییر کند و به سمت VDSL یا FTTH حرکت کنیم. فیبر نوری بستر انتقالی است که امکان انتقال دیتای پرسرعت بالاتر از گیگابیت در آن وجود دارد. یعنی اگر تاکنون اینترنت نهایتاً ۲۰ مگابیت بر ثانیه سرعت داشت، با فیبر نوری این امکان وجود دارد که سرعت تا ۱۰۰۰ مگابیت یا یک گیگابیت بر ثانیه هم به مشتری تحویل داده شود.

بنابراین اگرچه تا چند سال پیش، برخی از مسؤولان معتقد بودند فناوری اطلاعات و اینترنت، جزو کالاهای لوکس است و اینترنت ۱۲۸ کیلوبیتی برای دسترسی مردم کافی است، اما طی سال‌های گذشته، روند استفاده از اینترنت از سرعت‌های کیلوبیتی در اینترنت دایال‌آپ ، رفته‌رفته جای خود را به فناوریADSL داد که سرعتی به مراتب بیش‌تر داشته و حتی ۱۶ مگابیت را هم پوشش می‌داد و اکنون نوبت به فیبر نوری است که سرعت‌هایی به مراتب بالاتر را برای کاربران به ارمغان آورد.

اینترنت دایال‌آپ در دهه ۸۰ در ایران، بیش‌ترین استفاده را داشت و کاربران با خرید کارت‌های اینترنتی به شبکه‌ی جهانی وصل می‌شدند. پس از دایال‌آپ، دسترسی به فناوری ای‌دی‌اس‌ال فراهم شد که البته در ابتدا برای همه کاربران قابل استفاده نبود اما به تدریج، به‌طور کلی جایگزین دایال‌آپ شد و در کنار آن هم، اینترنت بی‌سیم از جمله وایمکس مورد استفاده قرار گرفت. فیبر نوری با سرعت‌های چند ده مگابیتی و بالاتر هم جدیدترین فناوری است که اگرچه هنوز در ایران فراگیر نشده اما کاربرانی دارد.

محدودیت‌های اینترنت ADSL این است که سرعت دانلود کمتر از ۲۴ مگابیت بر ثانیه و سرعت آپلود کمتر از دو مگابیت دارد. اینترنتVDSL مانند ADSL روی بسترهای کابل‌های شبکه است با این تفاوت که از خطوط تلفن ثابت شهری برای انتقال اطلاعات استفاده نمی‌کند. سرعت دانلود روی اینترنت VDSL نزدیک به پنج برابر سرعت دانلود ADSL است و سرعت آپلود آن نیز ۱۰ برابر ADSL است.

از سوی دیگر اما اینترنت فیبر نوری (FTTx) مبتنی بر کابل‌های فیبر نوری است و از کابل‌های مسی یا خطوط تلفن استفاده نمی‌کند و کابل‌های فیبرنوری انتقال‌دهنده اطلاعات هستند. به دلیل استفاده اینترنت فیبر نوری از سیگنال‌های نوری، کیفیت و سرعت بیش‌تری نسبت به ADSL و VDSL دارد و می‌تواند یک کیفیت و سرعت را بدون در نظر گرفتن فاصله کاربر تا سرویس‌دهنده ارائه دهد. فیبر نوری می‌تواند سرعت‌های دانلود و آپلودی بالغ بر یک گیگابیت ارائه دهد.

اخیراً برخی مدیران مخابراتی با تاکید بر لزوم حرکت به سمت جایگزینی فیبر نوری با کابل‌های مسی اعلام کرده بودند تا سال ۲۰۲۰ تمام روستاها و شهرهای کشور همانند یک تار عصبی گسترده، تحت پوشش شبکه فیبر نوری قرار خواهد گرفت. کابل‌های قدیمی که امروزه در منازل برای انتقال داده‌های اینترنتی مورد استفاده قرار می‌گیرند، ظرفیت لازم را برای انتقال با سرعت بالا ندارند و اگرچه شاید به زعم برخی، کاربران عادی اینترنت نیازی به اینترنت با سرعت‌های چند ده مگابیتی نداشته باشند، اما گسترش فناوری به مرور به این سمت حرکت خواهد کرد و همین موضوع لزوم حرکت به سمت فیبر نوری را آشکار می‌کند.

تلگرام چگونه فیلترینگ روسیه را دور می زند؟

پس از چندین ماه بحث و درگیری کلامی بین مدیران تلگرام و مقامات دولتی روسیه، سرانجام دسترسی به پیام رسان تلگرام در این کشور فیلتر شد. این اتفاق به دلیل مخالفت تلگرام با در اختیار قرار دادن کلیدهای رمزگشایی پیام ها به سازمان های امنیتی روسیه صورت گرفته است. دولت روسیه پیش تر از تلگرام خواسته بود به منظور حفظ امنیت و جلوگیری از سو استفاده از تلگرام برای سازماندهی اقدامات خرابکارانه و تروریستی، کلیدهای رمزگشایی از پیام های این اپلیکیشن را در اختیار سازمان های امنیتی این کشور قرار دهد اما مدیران تلگرام با بیان اینکه چنین کاری از نظر فنی غیر ممکن است اعلام کرده بودند در اختیار قرار دادن کلیدهای رمزگشایی به معنی زیر پا گذاشتن حقوق کاربران این اپلیکیشن است و حتی در صورت فیلتر شدن برنامه در روسیه نیز چنین کاری نخواهند کرد. در حالی که برخی از کاربران اعتقاد داشتند تلگرام در نهایت برای از دست ندادن بازار گسترده خود در روسیه با دولت این کشور همکاری خواهد کرد، این اتفاق صورت نداد تا از روز گذشته فیلتر شدن برنامه در این کشور آغاز شود.

بر اساس گزارشاتی که تا کنون منتشر شده روسیه از دیروز 18 میلیون آی پی را در این کشور مسدود کرده تا از این طریق تلگرام را فیلتر کند. حتی کار تا جایی پیش رفت که مقامات این کشور از مدیران پلی استور و وب سایت APK Mirror خواستند فایل های اپلیکیشن تلگرام را از سرورهای خود حذف کنند. با وجود اینکه چنین کاری باعث شده بسیاری از سرویس های اینترنتی که از گستره آی پی های مشابه استفاده می کنند نیز با مشکل مواجه شوند اما تیم فنی این اپلیکیشن با وجود بروز اخلال تا کنون توانسته اند از فیلتر شدن کامل جلوگیری کنند. پاول دوروف ساعاتی پس از این اتفاق در حساب کاربری خود در توییتر اعلام کرد با وجود فشار شدید روی تلگرام اما تا کنون تعداد کاربران این اپ با کاهش قابل ملاحظه ای روبرو نشده زیرا کاربران روس به وسیله استفاده از شبکه های خصوصی مجازی و پروکسی ها تاثیر فیلترینگ را کمرنگ کرده اند. او از کاربران روسی به دلیل حمایت و وفاداری به تلگرام نیز تشکر کرد:

در ۲۴ ساعت گذشته، تلگرام از سوی ارایه دهندگان اینترنت در روسیه مسدود شده است. به این دلیل که ما درخواست آژانس‌های امنیتی روس را برای در اختیار گذاردن کلیدهای رمزگشایی پیام‌ها را رد کردیم. با وجود ممنوعیت، تا کنون در روسیه کاهش محسوسی در تعداد کاربران‌مان نداشته‌ایم.
من برای حمایت از آزادی اینترنت در روسیه و هر جای دیگر، با بیت‌کوین، به اشخاص و شرکت‌هایی که وی‌پی‌ان و پروکسی راه انداخته‌اند، کمک مالی‌ کرده‌ام. خیلی خوشحالم که: امسال میلیون‌ها دلار به این موضوع کمک کرده‌ام و امیدوارم که دیگران نیز کمک کنند. من این مقاومت دیجیتالی را یک جنبش نامتمرکز که برای آزادی دیجیتال و پیشرفت جهان مقاومت کرده می‌نامم.

اما تلگرام چگونه توانسته است تا کنون از فیلترینگ کامل در روسیه فرار کند؟ متخصصین عقیده دارند این اپلیکیشن که نسخه 4.8.6 آن از روز گذشته در فروشگاه های نرم افزاری قرار گرفته و ظاهرا یک ویژگی اختصاصی و فنی در پشت صحنه به آن اضافه شده برای جلوگیری از مسدود شدن از تکنیکی به نام Domain Fronting استفاده می کند. اولین اپلیکیشن موبایل که از این تکنیک استفاده کرده بود برنامه پیام رسان سیگنال است که در بین کاربران به امن ترین اپ پیام رسانی جهان نیز مشهور شده است. در توضیح روش Domain Fronting باید گفت به عبارت ساده، تلگرام شرایطی را فراهم آورده تا کاربران برای استفاده از این اپلیکیشن به جای اتصال مستقیم به سرورهای آن، ابتدا به سرور شرکت هایی مانند آمازون، گوگل یا مایکروسافت متصل شوند و سپس از آن به سرور تلگرام انقال پیدا کنند. این کار مشابه عملکردی است که برنامه های تغییر IP انجام می دهند؛ با این تفاوت که سرورهای متعلق به گوگل، آمازون یا مایکروسافت به صورت فوق العاده گسترده ای در جهان مورد استفاده قرار می گیرند و بسیاری از کمپانی ها و سرویس ها از این سرورهای ابری استفاده می کنند. نتیجه این شرایط غیر ممکن بودن فیلترینگ این سرورهاست زیرا در صورت انجام چنین کاری عملا بخش بسیار بزرگی از زیرساخت یک کشور دسترسی خود به اینترنت را از دست خواهد داد. در نتیجه ضرر چنین کاری بسیار بیشتر از فایده آن (که تنها فیلتر شدن یک برنامه است) خواهد بود. ظاهرا تلگرام به این روش توانسته از مسدود شدن کامل در روسیه فرار کند و بعید نیست در صورت فیلتر شدن آن در بخش های دیگری از جهان از تکنیک مشابه برای دور زدن محدودیت ها استفاده کند.

آیا جدا نمودن شارژر از پریز برق در صرفه جویی مصرف انرژی تأثیرگذار است؟

بدون شک یکی از سؤالات پر ابهام موجود در حوزه محصولات الکترونیکی که با وجود تحقیقات صورت گرفته در پیرامون آن هنوز هم پاسخ قاطعی ارائه نگشته و توضیحات ضد و نقیض فراوانی را در بطن خود جای داده است جداسازی شارژر از خروجی پریز برق در هنگام عدم استفاده از آن می‌باشد؟ آیا سخت‌افزار تأمین انرژی دستگاه‌های قابل حمل همچون تلفن همراه، تبلت و ... در هنگام اتمام روند شارژ باید حتماً از پریز جدا شود؟ آیا مقدار انرژی مصرفی شارژها در هنگام اتصال و عدم تأمین انرژی بسیار زیاد می‌باشد؟ این میزان برابر با چه رقمی بوده و آیا اندیشیدن تمهیداتی در خصوص آن تأثیرات فراوانی در زمینه صرفه‌جویی در مصرف انرژی با خود به ارمغان می‌آورد؟

اگر اندکی بخش‌های مختلف شبکه گسترده اینترنت را جستجو کنیم، در میابیم که پدیده فوق واژه جالب توجهی تحت عنوان توان مرده یا به‌عبارتی‌دیگر Vampire Power را از جانب افراد دریافت کرده است. توان مرده در حالت کلی به میزان انرژی اطلاق می‌شود که قطعات الکترونیکی شارژر در هنگام عدم تأمین جریان دستگاه منتسب به خود مصرف کرده و در قالب صورت‌های دیگر انرژی همچون گرما و ... در محیط آزاد می‌نمایند.

بسیاری از المان‌های الکترونیکی مورد استفاده در مدارات مختلف همچون رگلاتور ولتاژ، خازن، سلف، مقاومت و ... به‌طور کلی بخشی از انرژی را در بطن خود تلف کرده و راندمان خروجی قطعه با ورودی آن حتی در دقیق‌ترین موارد نیز برابر نمی‌باشد. این خود بدان معنی است که سخت‌افزار شارژر مورد استفاده جهت تأمین انرژی دستگاهی همچون تلفن همراه نیز از مشخصه مذکور رنج برده و توان مرده علاوه بر زمان به کارگیری، حتی در هنگام عدم اتصال به دستگاه نیز وجود دارد، اما چگونه می‌توان این ادعا را تائید کرده و صحت و سقم آن را مورد بررسی قرار داد؟

در پاسخ می‌توان دستگاه‌های سنجش میزان انرژی مصرفی توسط قطعات مختلف را جهت تائید و یا رد ادعای فوق به کار گرفت. این دسته از دستگاه‌ها به‌مانند سخت‌افزاری در فیمابین پریز برق و وسیله متصله به خود قرار گرفته و با سنجش مقدار انرژی عبوری از بطن خود و ورود آن به پایانه مقصد در زمینه شناسایی وسیله‌های پرمصرف خانگی و تدارک الگویی در صرفه‌جویی انرژی تأثیرات بسیار فراوانی را می‌تواند با خود به ارمغان آورد، اما همان‌طور که در تصویر زیر نیز مشاهده می‌کنید، با این حال که دستگاه اندازه‌گیر پر دقت Kill A Watt به پریز برق متصل و شارژر نیز با خروجی آن اتصال برقرار کرده است، رقم 0.0 وات بر روی نمایشگر نمایان شده و هیچ‌گونه سنجشی انجام نپذیرفته است؛ آیا دستگاه خراب است؟

رویه و روش مورد استفاده در بررسی فعلی اگرچه در زمینه دریافت چشم‌اندازی از گستره کلی موضوع مورد بحث می‌تواند مفید واقع شود، اما میزان دقت آن در مقایسه با دستورالعمل‌‎های سنجش مستقیم توان قطعات کمتر می‌باشد. میزان توان تلف شده توسط شارژرهای نوین و امروزی در هنگام عدم استفاده و تأمین انرژی دستگاه مقصد به لطف افزایش دقت المان‌های الکترونیکی و پیشرفت فناوری با کاهش چشمگیری نسبت به گذشته همراه شده و بزرگی توان مرده به دلیل اندک بودن مقدار آن (در محدوده چند صدم یا چند هزارم وات) قابل اندازه‌گیری با دستگاه‌های سنجش نمی‌باشد، اما این بدان معنی نیست که میزان انرژی فوق وجود نداشته و شارژر با راندمان 100 درصدی در هنگام عدم استفاده به قطع جریان می‌پردازد.

اکنون با اتصال یک چندراهی برق به دستگاه سنجش و سپس استفاده از تعداد شش شارژر سرانجام رقم 0.3 وات بر روی نمایشگر ظاهر گشت که این خود بیانگر مجموع میزان توان مرده مورد استفاده توسط تمامی شارژرها می‌باشد (با اتصال چندراهی برق به تنهایی عدد 0.0 بر روی دستگاه به نمایش در آمد، سپس با افزایش تعداد شارژرها در نهایت میزان انرژی اندازه‌گیری شده توسط دستگاه سنجش به رقم 0.3 وات افزایش پیدا کرد).

رقم فوق بیانگر میزان انرژی مصرفی توسط مجموع شارژرها بر یک ساعت می‌باشد که از تقسیم آن بر شش به عدد تخمینی 0.05 وات بر هر شارژر دست میابیم. حال سؤال مهمی که پاسخ به آن ضروری است بسط مقدار فوق به هزینه پرداختی در قبال مصرف انرژی و کاهش نهایی رقم قبض برق در صورت حذف آن می‌باشد. فرض کنید که هر شش دستگاه شارژر مورد بررسی در نوشته فعلی 24 ساعته در 7 روزه هفته و در طول یک سال به‌طور دائم به پریز برق متصل و به‌هیچ‌عنوان از آن جدا نگردند. همان‌طور که مستحضر هستید یک سال از 8760 ساعت تشکیل شده است که شارژرهای ما در طی هر ساعت از این مقدار به مصرف 0.3 وات انرژی مبادرت می‌ورزند. اکنون از ضرب عدد 0.3 در تعداد ساعات یک سال به رقم نهایی دو هزار و 628 وات (2.628 کیلووات) انرژی مصرفی در طول یک سال دست پیدا می‌کنیم.

بر طبق جزئیات منتشره از سوی شرکت توزیع نیروی برق و تصویب مجلس شورای اسلامی، میزان تعرفه بهای برق مصرفی خانگی در سال 1396 برابر با 50 ریال بر هر کیلووات/ساعت در نظر گرفته شده است. این مهم بدان معنی است که مقدار کل انرژی مصرفی شارژرهای مذکور در طول یک سال تنها برابر با 128 ریال یا به‌عبارتی‌دیگر 12.8 تومان می‌باشد که اندازه آن با در نظر گرفته گرفتن پارامترهای دیگر بسیار اندک بوده و به‌هیچ‌عنوان تأثیرات شگرفی را در صرفه‌جویی در مصرف انرژی با خود به ارمغان نمی‌آورد. این نکته را نیز باید مدنظر داشت که دستگاه‌های شارژر در طول یک سال به‌هیچ‌عنوان 24 ساعته به برق متصل نبوده و هر شخص حداقل چندین بار به قطع اتصال آن مبادرت می‌ورزد، لذا رقم نهایی در مقایسه با بهای فوق همچنان نیز کمتر می‌باشد.

نتیجه‌گیری

همان‌طور که مشاهده کردید، میزان انرژی مصرفی توسط شارژرها در هنگام عدم استفاده در مقایسه با باور عوام بسیار بسیار کمتر از آن چیزی است که همگان تصور کرده و توان مرده این دسته از دستگاه‌های الکترونیکی اندک می‌باشد. المان‌های الکتریکی در طراحی و توسعه شارژهای نوین و امروزی به لطف پیشرفت فناوری از اتلاف انرژی بسیار کمتری نسبت به گذشته برخوردار بوده و این مهم در فزونی راندمان تأثیرات فراوانی را به خود اختصاص می‌دهد. اگرچه استفاده از شارژهای قدیمی که قدمت آن‌ها به زمان تلفن‌های همراه دکمه‌ای و عدم وجود استاندارد واحد در درگاه‌های دریافت انرژی باز می‌گردد زیاد و چشمگیر می‌باشد، اما این مهم امروزه به‌هیچ‌عنوان صادق نبوده و خیال مصرف‌کنندگان از بابت فوق می‌تواند راحت باشد.

 بر همین اساس تمامی توضیحات فوق حکایت از یک موضوع دارد: جدا ننمودن دستگاه شارژر از پریز برق در هنگام عدم استفاده به‌هیچ‌عنوان در صرفه‌جویی در مصرف انرژی تأثیراتی را با خود به ارمغان نیاورده و شارژر می‌تواند تمام مدت به پریز متصل باشد، البته این نکته را نیز باید خاطر نشان کرد که نتیجه‌گیری فعلی تنها در زمینه میزان مصرف انرژی از صحت برخوردار بوده و دیگر فاکتورهایی همچون فرسایش المان‌های داخلی شارژر در نتیجه اتصال دائم به منبع خروجی توان و خرابی زودتر از موعد آن را تحت پوشش در نیاورده است. در انتها ذکر این نکته نیز ضروری است که شارژهای مورد استفاده در این نوشته متعلق به محصولاتی همچون آیفون، آیپد، مک‌بوک، تلفن‌های همراه و تبلت‌های مبتنی بر سیستم‌عامل آندروید، لپ‌تاپ‌های مبتنی بر سیستم‌عامل ویندوز، کروم‌بوک و یا حتی نینتندو 3DS بوده و طیف تقریباً وسیعی از دستگاه‌های تأمین انرژی نوین و امروزی را تحت پوشش در آورده است.

آیا بیت کوین را شیاطین جهان ساخته اند؟

دانلود مقاله